سپه را سراسر بهم بر زدند * به بوم و ببر آتش اندر زدند چو بشنيد افراسياب اين سخن * غمى شد ز كردارهاى كهن نماند ايچ بر دشت ز اسپان يله * بياورد چوپان بميدان گله در گنج گوپال و بر گستوان * همان نيزه و خنجر هندوان همان گنج دينار و در و گهر * همان افسر و طوق و زرّين كمر ز دستور گنجور بستد كليد * همه كاخ و ميدان درم گستريد چو لشكر سراسر شد آراسته * بريشان پراگنده شد خواسته بزد كوس رويين و هندى دراى * سواران سوى رزم كردند راى سپهدار از گنگ بيرون كشيد * سپه را ز تنگى بهامون كشيد فرستاد و مر سرخه را پيش خواند * ز رستم بسى داستانها براند به دو گفت شمشير زن سى هزار * ببر نامدار از در كارزار نگه دار جان از بد پور زال * برزمت نباشد جز و كس همال تو فرزندى و نيكخواه منى * ستون سپاهى و ماه منى چو بيدار دل باشى و راه جوى * كه يا رد نهادن به روى تو روى كنون پيش رو باش و بيدار باش * سپه را ز دشمن نگهدار باش ز پيش پدر سرخه بيرون كشيد * درفش و سپه را بهامون كشيد طلايه چو گرد سپه ديد تفت * بپيچيد و سوى فرامرز رفت از ايران سپه بر شد آواى كوس * ز گرد سپه شد هوا آبنوس خروش سواران و گرد سپاه * چو شب كرد گيتى نهان گشت ماه درخشيدن تيغ الماس‌گون * سنانهاى آهار داده به خون تو گفتى كه بر شد به گيتى بخار * برافروختند آتش كارزار [ ز كشته فگنده بهر سو سران * زمين كوه گشت از كران تا كران ] چو سرخه بران گونه پيگار ديد * درفش فرامرز سالار ديد عنان را به بور سرافراز داد * بنيزه در آمد كمان باز داد فرامرز بگذاشت قلب سپاه * بر سرخه با نيزه شد كينه‌خواه يكى نيزه زد همچو آذرگشسپ * ز كوهه ببردش سوى يال اسپ ز تركان به يارى او آمدند * پر از جنگ و پرخاش جو آمدند از آشوب تركان و از رزم سخت * فرامرز را نيزه شد لخت لخت بدانست سرخه كه پاياب اوى * ندارد غمى گشت و برگاشت روى پس اندر فرامرز با تيغ تيز * همى تاخت و انگيخته رستخيز سواران ايران بكردار ديو * دمان از پسش بركشيده غريو فرامرز چون سرخه را يافت چنگ * بيازيد زان سان كه يازد پلنگ گرفتش كمربند و از پشت زين * برآورد و زد ناگهان بر زمين پياده به پيش اندر افگند خوار * بلشكرگه آوردش از كارزار درفش تهمتن همانگه ز راه * پديد آمد و گرد پيل و سپاه فرامرز پيش پدر شد چو گرد * به پيروزى از روزگار نبرد بپيش اندرون سرخه را بسته دست * بكرده ورازاد را يال پست